Het Odensehuis door de ogen van deelnemers Jan en Ben

Bij het Odensehuis Groningen ontmoeten mensen elkaar die te maken hebben met geheugenproblemen. Twee van hen zijn Jan van Bruggen (79) en Ben Fladderak (89). Beiden komen meerdere dagen per week naar het Odensehuis aan de Molukkenstraat. Hier vinden zij op hun eigen manier rust, structuur en nieuwe contacten.

Ben, die bijna 90 is, woont nog zelfstandig samen met zijn vrouw Anna. Hij volgde vroeger de machinistenopleiding en deed daarna veel verschillende soorten werk. De stap naar het Odensehuis was in het begin niet eenvoudig. “Via de dokter kreeg ik over het Odensehuis te horen. Ik voelde me eerst onzeker en wist niet wat ik hier deed. Dagelijkse dingen, zoals brood smeren of eieren koken, lukten niet goed meer.” Met hulp van de begeleiders en door veel te praten, bleef hij doorgaan en kreeg hij langzaam weer meer vertrouwen. “Praten met anderen is belangrijk. Dat helpt echt.” Ben geeft aan dat hij mede door het Odensehuis weer is opgebloeid. Er is waardering voor vrijwilligers en stagiaires en de omgang met hen is erg prettig. Deze mix van alle betrokkenen zorgt voor een fijne sfeer binnen het Odensehuis.

Voor Jan was de eerste kennismaking ook confronterend. “Mensen uit mijn kring vonden dat ik ook iets moest zoeken buiten mijn eigen kring om. Op verzoek van mijn casemanager ben ik hier eens wezen kijken. Ik had eerst het gevoel: wat doe ik hier eigenlijk?” Dat gevoel is soms nog wel eens aanwezig, maar de goede sfeer maakt voor hem veel goed. “Die sfeer is heel belangrijk. En er zijn altijd mensen met wie je makkelijker contact maakt.” Jan heeft altijd gewerkt in het commerciële management, op verschillende niveaus. Hij had tijdens zijn werk veel contact met mensen – iets wat hij hier ook terugvindt.

Wat hen beiden aanspreekt, is de ruimte voor gesprek en ontmoeting. Ben geniet van de gespreksgroep en verhalen van andere deelnemers. “Er kwamen hier mensen vertellen over hun werk, zoals een imker, goudsmid of een architect. Dat vond ik interessant en die verhalen blijven je bij.” Jan nam zelfs het initiatief voor een vaste gespreksgroep op de donderdagochtend, genaamd de Odense Dialoog. “Elke week bespreken we een ander onderwerp. Het idee is dat iedereen actief meedoet. Dat maakt de groep levendiger.” Jan verheugt zich er vaak op om weer naar het Odensehuis te komen, het geeft hem een soort doel. 

Ook het onderlinge contact is belangrijk. Jan en Ben trokken al snel naar elkaar toe. “Je gaat naast iemand zitten en je begint te praten,” zegt Ben nuchter. Samen drinken ze koffie en praten ze over het nieuws, politiek en het dagelijks leven. Maar bovenal hebben ze veel lol met elkaar. 

Voor Jan betekent het Odensehuis ook iets voor thuis. “Het geeft mijn partner meer vrijheid. Je zit anders zeven dagen per week op elkaars lip. Nu is er meer ruimte en rust.” En voor Ben is het ook de waardering die telt: “Mensen vragen hoe het met je gaat. Dat gevoel van gezien worden is belangrijk.”

Beiden zouden het Odensehuis zonder twijfel aanbevelen. “Het doorbreekt het patroon van alleen thuis zitten,” zegt Ben. Jan vult aan: “Het is goed om uit je vaste patroon te stappen en contact te maken met mensen buiten je eigen kring.” Het Odensehuis Groningen blijkt voor Jan en Ben een plek waar je niet alleen komt voor ondersteuning, maar vooral voor menselijk contact en gezelligheid.

Jan (links) en Ben (rechts)